Opowiadania o 1D♥: URODZINOWY ZAYN ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

WSZYSTKIEGO NAJ NAJLEPSZEGO ZAYN♥NIE WIERZĘ,ŻE MA JUŻ 22 LATA :) ALE BĘDĄ MIELI IMPRĘ...CHYBA...OJ TAM!NIE WAŻNE!DLA WSZYSTKICH ŻON ZAYNA POZDROWIENIA♥

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Chciałam was od razu chciałam was poinformować!Moja kochana Gosia,nie ma dzisiaj internetu,więc urodzinowego posta dla Zayna napiszę najprawdopodobniej jutro

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

A TERAZ MIŁEGO CZYTANIA:

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wstałam rano i od razu popatrzyłam w bok.Zayn tak słodko spał.Z resztą,on zawsze jest słodki XD.Dzisiaj są urodziny Zayna.Postanowiłam zrobić mu psikusa.Będę udawać,że zapomniałam o jego urodzinach,ale tak,by nie był za bardzo smutny.Chłopcy nie wiedzą,że mam to w planach.Na szczęście.Znając ich,od razu by się wygadali.Wstałam z łóżka i podeszłam do szafy.Wybrałam zestaw ubrań i poszłam z nim do łazienki.Ubrałam się,ułożyłam włosy i zrobiłam lekki makijaż.

Poszłam do kuchni zrobić śniadanie.

Układałam właśnie truskawki na naleśnikach,kiedy usłyszałam zaspany głos Zayna.

-Hej kochanie.

-Hej.Wyspałeś się?-zapytałam widząc jego zmęczoną twarz.

-Nie.-powiedział szybko.

-A to dlaczego?-spytałam zdziwiona.

-Bo Horan nie chciał mnie wypuścić z domu chłopaków.

-Dlaczego tym razem?

-Powiedział,że chcę,żebym mu zrobił spaghetti.

-Tak jakby nie mógł zamówić.-powiedział kręcąc przy tym głową.

Zayn podszedł do mnie i mnie przytulił.Pocałowałam go w policzek i poszłam jadalni,żeby zanieść posiłek.

-Siadaj.-powiedziałam pokazując na krzesło przede mną.

-Dzięki,ale nie musiałaś.-powiedział uśmiechając się.

Odwzajemniłam gest i podałam mu widelec.Zayn uważnie mi się przyglądał,przez co czułam się lekko speszona.

-Jestem brudna?-zapytałam wycierając swoje usta.

-Nie,po prostu ładnie dziś wyglądasz.Znaczy-zaczął się tłumaczyć-zawsze ładnie wyglądasz...

-Ok.-przerwałam mu i poszłam umyć naczynia.

Umyłam naczynia i poszłam do mojego chłopaka.Aktualnie pisał z kimś sms.

-Co robisz?-zapytałam siadając obok niego na kanapie.

-Louis pyta czy wpadniemy do niego.

-Ale kiedy?

-O 11?

-Dobra.Czyli musimy już wychodzić?

-Na to wychodzi.

Zaśmiałam się z Zaynem i poszliśmy się wyszykować do wyjścia.Nałożyłam buty i narzuciłam płaszcz.Było dziś dość zimno.Wyszliśmy z domu trzymając się za ręce.Będzie kiepsko jak chłopaki zepsują mój plan.Bo jak wejdziemy,a oni zaczną mu składać życzenia?Dobra jakoś z tego wybrnę.Zbliżaliśmy się już do domu chłopaków.Powiedziałam Zaynowi,że zobaczyłam moją przyjaciółkę i że za chwilę przyjdę.Zayn poszedł do chłopaków,a ja poszłam się chwilę przejść,żeby nie było.Minęło 15 minut więc postanowiłam już iść.Zapukałam do drzwi.Stanął w nich Niall z kanapką w ręku.

-Hej.-powiedziałam na co on uśmiechnął się.

-Siema.-odpowiedział po chwili.

-Mogę wejść,bo wiesz nie jest z byt ciepło.

-A no tak.-powiedział i wpuścił mnie do domu.

Zdjęłam buty i płaszcz,po czym powędrowałam do salonu.Chłopcy uśmiechnęli się do mnie.

-Ile można gadać z przyjaciółką?-zapytał Harry.

-I to jeszcze na takim mrozie.-dodał Louis.

-Najwidoczniej można.-powiedziałam i wzruszyłam ramionami.

-Ja idę na chwilę do sklepu.-powiedział Zayn wstając z kanapy.

-Mogę z tobą?-zapytałam.

-Może zostań,nie chcę,żebyś się przeziębiła.I tak już długo stałaś na zimnie.

-Chcesz mnie zostawić samą na pastwę tych idiotów?-zapytałam pokazując na siedzących na kanapie chłopaków.

-Ehem...my to słyszymy.-powiedzieli razem.

-A tak.To jak ja tam?Na pastwę tych idiotów!?-zapytałam ponownie.

-Jak coś to dzwoń.-powiedział i pocałował mnie w czoło.

-Zaynnnn....-powiedziałam gdy zamykał drzwi.

Usiadłam nie chętnie na fotelu i wyciągnęłam telefon z kieszeni.

-[T.I]?-usłyszałam Liama.

-Tak?-zapytałam nie spuszczając oczu z telefonu.

-Jaki dzisiaj dzień?-Harry.

-12 stycznia.-powiedziałam dalej patrząc w telefon.

-Więc...-Niall.

-Więc...jest poniedziałek?

-I...-Liam

-I...-powtórzyłam.

-Zapomniałaś o...-przerwałam Louisowi.

-Urodzinach Zayna?W życiu!-chłopcy spojrzeli na mnie zdezorientowani.-Po prostu chcę mu zrobić psikusa.-uśmiechnęłam się sama do siebie.

-Czyli?-Harry.

-Czyli jak mu powiecie,to was zatłukę.-powiedziałam i spojrzałam na nich morderczym spojrzenie.

-Twoje spojrzenie zabija.-powiedział Niall.

I teraz się chytrze uśmiechnęłam.

-Boję się.-powiedzieli po chwili.

-Bo kto powiedział,że nie jestem psycho fanką The Wanted i chcę was wszystkich zabić?-chłopcy odsunęli się ode mnie kawałem.

-Już jestem!-usłyszałam na plecami.

-Hej kochanie.-powiedziałam wstając z fotela i podchodząc do mojego chłopaka.

Chłopcy patrzyli na nas,a raczej na mnie z przerażeniem.

-A im co?-zapytał zdziwiony Zayn.

-Nie mam pojęcia.-powiedziałam i spojrzałam na nich.

-Nie mam pojęcia!?Nie mam pojęcia!?Zayn ona jest zła!-powiedział Louis przytulając się do Nialla.

-Zgadzam się z Louisem.-powiedział Niall.

-I ja!-powiedział Liam.

-Też!-Harry.

-Wiecie co?Ja wam miałam tu szykować przepyszny obiad,a wy mi tutaj takie rzeczy wmawiacie?-zapytałam ze łzami w oczach.

Umiem zrobić tak,żebym miała w oczach łzy,ale nie umiem się rozpłakać.A jak już,to bardzo rzadko.

-Obiad?-Niall się zerwał.

-Niall,skąd wiesz z czym będzie ten obiad?-zapytał podejrzliwe Lou.

-A na deser ciasto marchewkowe.-powiedziałam pewnie.

-Marchewki?On jest jednak dobra!-krzyknął Lou.

-Ale po tym co powiedzieliście,rozmyśliłam się.-powiedziałam i popatrzyłam na zawiedzionych chłopców.

-Kobieto,idź do kuchni i zrób mi ciasto marchewkowe!-krzyknął Louis pokazując na drzwi od kuchni.

-Łoł łoł łoł...chyba się trochę zagalopowałeś!-powiedziałam podchodząc do niego.

-Stary lepiej nie wkurzaj [T.I].-usłyszałam głos Nialla.

-Przepraszam.-powiedział i opuścił głowę.

-Dobra,następnym razem uważaj na słowa.A teraz idę do kuchni.

-Po co?-Niall.

-Jak to po co?Sami sobie zrobicie ten obiad i ciasto?-zapytałam znikając za drzwiami kuchni.

***godzinę później***

-Długo jeszcze?-cały czas jęczał Irlandczyk.

Nie odpowiedziałam po prostu weszłam do salonu gdzie przebywali chłopcy i po kolei wystawiałam im przygotowane przeze mnie potrawy.Oni tylko patrzyli na to z otwartymi ustami.